Ik huil.
Diepe tranen van verdriet, van gemis, van pijn stromen over mijn wangen.
Ik vind het een pittige reis.
Het dragen van een Kinderwens.
Ze wordt steeds groter.
En daarmee het gemis of het verlangen ook steeds groter.

Terwijl ik mijn tranen de vrije ruimte geef, leg ik mijn handen op mijn lege buik.
Ik fluister lieve woorden naar mijn buik.
En voel het met mijn minuut warmer worden op die plek.
Liefde is er genoeg.
Liefde is er volop.

En met mijn aandacht spreek ik lieve woorden uit naar mijn buik en naar mezelf.
Troostende woorden.
Maar ook woorden van kracht.
Mijn tranen stromen harder en worden warmer.
Als een warme fontein die zachtjes mijn gezicht beroert.
Ik glimlach door mijn tranen heen.

Want ik weet dat hij er is.
Door mijn tranen heen.
En dat hij toekijkt, lieve woorden in mijn oren fluistert, dat verlangen ook heel groot kan zijn maar dat hij er al is.
Alleen nog niet zichtbaar.

Mijn schouders voelen warm en ook mijn rug wordt langzaam met een liefdevolle zachtheid omhult.
En in dat moment bevind ik me nu, terwijl ik deze woorden typ.
Ontroert.
Huilend.
Glimlachend.
Liefhebbend.
Hartverscheurend huilend.

Omdat ik alle pijnen voel van ver terug.
Van verlies.

Van vrouwen die wensten en die niet mochten dragen.
Van vrouwen die droegen en niet mochten baren.
Van vrouwen die mochten baren maar niet mochten leven.
Van vrouwen die mochten baren maar niet mochten begeleiden in groter groeien.


Ik huil om alles.
Om de kracht die ze toonden.
Die zo voelbaar is door mij heen.
En ik besef me.. ik ben hierin niet alleen.
Nooit niet.

Bijgestaan door ieder die met hetzelfde verlangen rondloopt.
Bijgestaan door alle vrouwen die mij voorgingen.
Bijgestaan door de zielen die deze reis zijn voorgegaan.
Bijgestaan door de zielen die zo graag willen komen.
En bijgestaan door die ene ziel die zo voelbaar om mij heen is.

baby
Deze prachtige tekening is gemaakt door Marieke van den Dungen-Crone van Atelier Body-Art.

Weet dat ook jij niet alleen bent.
Alleen soms voelt het zo wel.
Een kinderwens dragen is een reis op zich.
Een reis die je, net zoals het leven zelf, alleen aflegt.
Maar niet volledig alleen.
Altijd is er ondersteuning op ontelbare wegen… maar enkel als je toegeeft.
Durft te voelen.
Voor even durft te hangen in die leegte.
De leegte van wensen.
Van verlangen.
Van verdriet.
Hoop.

Ook ik voel me gedragen vandaag.
In mijn reis.
Naar nieuw leven.

 


Ik schreef dit stuk vanmorgen na een ontzettende huilbui.
Waarbij achteraf bleek dat dit ook net het moment was, dat een super lieve collega naar mij
luisterde in de energie rondom mijn Kinderwens.
De reis naar nieuw leven is kwetsbaar. Rauw. Puur. Liefdevol. En alles door elkaar.
En ook dat hoort erbij.
Bij nieuw leven. Verlangen ernaar.
Mocht jij ook een Wensmama zijn, net zoals ik?
Weet dat ik dan in liefde naar jou en jouw Kinderwens wil luisteren.
Je bent zo welkom om gehoord te worden.