Ik ben even neergeploft op onze knalrose tuinbank.
Ogen dicht. Handen op mijn buik. En een heel diepe zucht.
Ik voel dat ik even echt mag landen na een dag vol computerwerk.
En zachtjes sluit ik mijn ogen en laat me dragen door de kussens op de bank.

Mag ik je mijn wereld laten zien? hoor ik dan zachtjes in mijn hoofd, gevolgd door getrappel in mijn buik.
Zonder na te denken, antwoord ik in gedachten al.
Een stukje mee op reis met de lieverd in mijn buik.
Natuurlijk wil ik dat!
Ik pak zijn uitgestoken handje vast.
Zijn hand in de mijne.
En laat me meevoeren.
Hoger en hoger en hoger.

Het beeld verandert en ineens land ik met mijn voeten op een groot wolkendek.
Het zijn dichte wolken, gevuld met een paarsblauwige gloed. Heerlijk zacht aanvoelend.
Kijk mam, zegt nu de man die naast me staat. Dit is wat we hier doen.
Hij wijst op de grote kring met allemaal zielen die daar aanwezig zijn.
Verrast kijk ik om me heen. Want ik had op z’n minst kinderen verwacht. Kinderzielen.
Maar wat ik zie zijn jongemannen en prachtige jongevrouwen met z’n allen bij elkaar.
De jongeman naast me grinnikt.
Maar we zijn op zielsniveau toch allemaal zo enorm wijs, mam, zegt hij.
En dit is de wijze waarop jij ons nu kunt waarnemen en wat ook belangrijk is in het aardse.
Dat je nooit de wijsheid in een ziel vergeet. Hoe de verschijningsvorm ook is.

Ik glimlach.
En voel de herhalende boodschap, die ik meerdere malen van hem heb mogen ontvangen.
Zie me als een gelijke en blijf mijn waarde altijd zien’.
Ik raak wat ontroerd.

Terwijl ik in gedachten even wegzink, laat de jongeman mijn hand los en stapt de kring binnen.
Hij wijst zachtjes op mij en ik voel een liefdevolle gloed mijn kant op komen.
Ik herken het gevoel. Het diepe gevoel van thuiskomen.
Gezien worden.
In heel mijn kern.
Heel mijn wezen.

Als ik me verder afstem wat er gebeurt op deze plek, vertelt de jongeman verder.
Kijk maar mam, zegt hij. Het is in wezen niet eens zo anders als op aarde.
Hier komen we bij elkaar, alle zielen die binnenkort het aardse zullen betreden.
Om ons voor te bereiden. Alles door te nemen. Wensen te bespreken. Lessen te bespreken.
En om de energie stevig te maken, zodat we elkaar straks als we elkaar in het aardse weer ontmoeten,
van binnenuit herkenning vinden.

En met dat hij het vertelt, zie ik de energie tussen de zielen in de kring versterken.
Allerlei kleuren pasteltinten verbinden zich met elkaar en vloeien zo van de ene ziel naar de andere.
Totdat ze omhult lijken te zijn met één grote bal van energie.

En ineens besef ik het me.
Dat dit het stukje hemel op aarde leven is. Hier zichtbaar gevormd.
Zielsgroepen. Zielsfamilies. Om met elkaar te groeien.
En dat ik in het aardse in wezen hetzelfde doe.
Qua werk. Qua zijn. Mensen bij elkaar brengen.
Een kring van zijn. De energie zijn werk laten doen.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen.

He he, zegt de jongeman die mijn zoon zal zijn. Dat is precies wat je doet en wat je brengt, lieverd, vervolgt hij.
Het herinneren aan dat stukje hemel in het aardse. Het samenbrengen. Verbinden. En de mensen die samenkomen, kloppen altijd qua samenstelling. Omdat ze elkaar kennen.
Diezelfde energie dragen. Net zoals hier. Zoals deze school voor leven.
Ik voel het diep klikken in mijn systeem. Kwartjes vallen. De Zijnsenergie.
Het samenkomen. De behoefte voelen om les te geven, maar niet in de aardse dingen.
Juist in het herinneren. Aan dit.

Terwijl ik bijkom van dit besef, zie ik de jongeman wijzen op de verdere ruimte om ons heen.
Langzaam neem ik waar, dat er naast de kring, ook een gigantische glijbaan aanwezig is.
Een pijp die vanuit pasteltinten overloopt in steeds donkere kleuren en helemaal tot de aarde lijkt te lopen.
Er staat ook een brdje bij. Nog ….. wachtenden voor u.
Ik grinnik. Ook de jongeman grinnikt.
Het is nog niet de tijd he nu? vraag ik hem.
Nee, voor mij is het nog niet de tijd. Ik heb nog wat in mijn groep te doen. Voor te bereiden.
En in het aardse heeft je lichaam ook nog tijd nodig om te groeien, bevestig ik.
Hij knikt.
Wat bijzonder dat je me dit laat ervaren, zeg ik. Dat ik met je mee mag kijken.
Hij knikt en knuffelt me liefdevol, gebarend dat hij nu weer terug naar de kring moet.
Ik knik en knuffel hem goed.
En mam, je hebt zelf nog wat op te halen, vervolgt hij. Maar dat is iets wat jezelf mag doen, zegt hij. Vertrouw er maar op dat je later precies zal begrijpen waarom en wat het je mag brengen.
En met dat hij het zegt verschijnt er een soort vliegend tapijt voor me, waar ik uitgenodigd wordt om heerlijk op te gaan liggen.

Vertrouw maar en laat je maar meevoeren, zegt hij. En weg is hij.

Ik sluit mijn ogen en voel me gedragen.
Hoger en hoger, ga ik weer.
Opstijgend naar iets wat onwijs licht en zuiver voelt. En plots stopt het en wordt ik neergezet op een soort grote oprijlaan met aan weerszijden bomen.
Ik begin te lopen. En met dat ik wandel wordt een gigantisch groot paleis steeds zichtbaarder. Het voelt wat oosters aan. De gouden kleuren. De witte koele en toch warme uitstraling. Een gouden torentje wat ergens bovenuit steekt.
Rustig loop ik de grote ingang binnen, waar ik uitkom bij 2 immens grote fonteinen.
Bij de eerste stop ik en merk ik dat ik enorm dorstig ben. Snel vul ik mijn handen met heerlijk verkoelend fris water en drink ik rustig van het water.
Heel mijn lijf voel ik tintelen en reageren. Heerlijk.
Vervolgens loop ik verder en krijg ik enorm de behoefte om mijn kleren uit te trekken en te baden in de fontein. En ik weet inmiddels als ik een behoefte zo sterk voel, dat ik hem mag opvolgen.
Dus ik ontkleed me vlug en laat me het verkoelende water in zakken. Laat me heerlijk drijven door de fontein.
Zachtjes sluit ik mijn ogen.
En ik voel.
En besef….
dat dit voor mij…
thuiskomen is.

Schoongespoeld.
Zuiver.
Vol licht.
Gedragen.
Vol liefde.
Puur.

En dan is het klaar. Voel ik de baby in mijn buik trappelen in mijn buik. Voel ik de warmte van de zonnestralen op mijn gezicht. En open ik langzaam mijn ogen. Dankjewel lieverd, fluister ik zacht, terwijl ik mijn handen op mijn buik houd. En het heerlijke getrappel in mijn buik is het antwoord wat hij geeft.

Inmiddels zijn er enkel 7 minuten verstreken.
7 minuten in het aardse.
7 minuten vol hemel op aarde.
En stiekem ook…
7 minuten voor even in de hemel.